"Transitmigranten" in Brussel - Indien een consensus op de verschillende machtsniveaus niet mogelijk is, wat is dan de rol van de lokale autoriteiten?

"Transitmigranten" in Brussel - Indien een consensus op de verschillende machtsniveaus niet mogelijk is, wat is dan de rol van de lokale autoriteiten?

Email
Overal in Europa komen steden en gemeenten in de schijnwerpers te staan omwille van de grote aantallen migranten die er stranden nadat ze ergens anders werden verdreven. Ze worden geconfronteerd met de gevolgen van politieke beslissingen die niet de hunne zijn. Overal in Europa moeten ze kiezen tussen de hand reiken of de matrak. Geweld en uitsluiting zijn niet het gevolg van het noodlot. Het zijn keuzes die men maakt.

De burgemeester van Palermo, Leoluca Orlando, benadrukt dat alle inwoners van Palermo Palermitanen zijn. Hij is van mening dat “de verblijfsvergunning, die de doodstraf van deze tijd is en een nieuwe vorm van slavernij voor degenen die arriveren, moet afgeschaft worden”. De burgemeester van Groot-Sinten, Damien Carême, stuurt drie foto’s naar zijn president. Op elke foto staat een kind dat moet overleven in de bossen grenzend aan de gemeente na een brand in het kamp dat hij had moeten bouwen. De burgemeester van Parijs, Anne Hidalgo, pleit als volgt voor de opening van nieuwe opvangplaatsen in heel Frankrijk: “de opening van andere opvangcentra moet gebeuren naar voorbeeld van datgene [dat zij geopend heeft] in La Chapelle”… Bovendien hebben de solidaire burgemeesters in Frankrijk met hun oproep al meer dan honderd handtekeningen verzameld.

Philippe Close en Bernard Clerfayt zijn niet verantwoordelijk voor wat er gebeurt in het Maximiliaanpark en aan het Noordstation. Sinds augustus geven ze aan dat de federale autoriteiten, verantwoordelijk voor de migratiepolitiek, gedebatteerd op Europees niveau, verantwoordelijk is over de onjuistheid en de onwaardigheid waarmee enkele honderden migranten behandeld werden, voornamelijk Eritreeërs en Soedanezen.

Philippe Close en Bernard Clerfayt kunnen echter wel een beetje menselijkheid teruggeven aan diegenen die deze geweigerd werd. Dit kunnen ze alleen doen, zonder hulp op federaal niveau. Ze kunnen zelf beslissen om te luisteren naar wat de lokale politie hen zegt: “De razzia’s van de laatste dagen gebeuren zonder reden.” Ze kunnen beslissen om niet mee te werken aan een bepaald beleid. De huidige interventies zijn immers het resultaat van een gemeenschappelijke politieke beslissing tussen de federale regering en de twee burgemeesters. De politie voert enkel en alleen deze orders uit. En als we de moeite zouden nemen om naar de politiemensen te luisteren, zou men constateren dat de meeste van de uitzettingen gebeuren in het kader van de Dublin-verordening. Dit wil zeggen dat België de migranten niet terugstuurt naar hun land van afkomst, maar naar het Europees land waar ze voor de eerste keer geregistreerd werden. De politie stelt ook vast dat arrestatie niet de beste manier is om minderjarigen te helpen. De politiemensen weten dat, wanneer ze een moeder tegenhouden, dit vaak betekent dat een kind alleen zal worden achtergelaten in de stad. Daarnaast moeten ze omgaan met mensen die leiden aan post-traumatische stress en die er niet meer in slagen om hun hoofd boven water te houden na de vele obstakels. De politie is dus getuige van alle voorgevallen situaties van de laatste dagen.

Bovendien kunnen de burgemeesters zelf de migranten een dak boven hun hoofd aanbieden en overeenkomsten sluiten betreffende opvangvoorzieningen (naar het voorbeeld van de op dezelfde dag ondertekende conventie met de Stad Brussel voor het ter beschikking stellen van een ruimte om medische consultaties te doen. De menselijke waardigheid is niet enkel een bevoegdheid van de federale regering. De autoriteiten van Brussel en Schaarbeek voeren trouwens zeer pertinent verschillende beleidsmaatregelen door betreffende de basiszorg voor daklozen, voor slachtoffers van geweld en mensen die hun huis verloren hebben in een brand. De lokale OCMW’s spelen hierin ook een belangrijke rol aangezien hun missie bestaat uit “het garanderen dat iedereen kan leven in respectvolle en menswaardige omstandigheden”.

Misschien werken de burgemeester en het OCMW van Brussel in het geheim aan een oplossing en verklaart dat hun oorverdovende stilte, net zoals we het ook opmerkelijk kunnen vinden dat de gemeente van Schaarbeek genoegen neemt met het feit dat ze het jammer vinden dat er op federaal niveau niets gebeurt op vlak van waardigheid, en dit terwijl beide het strikte en repressieve beleid volgen dat wordt aanbevolen door… de federale regering.

Dokters van de Wereld begeleidt migranten op 40 verschillende Europese locaties. Dokters van de Wereld begeleidt de meeste van deze locaties ook bij het nemen van moeilijke beslissingen die moeten genomen worden om controle en bescherming te garanderen. Dokters van de Wereld vraagt aan de lokale autoriteiten van Brussel en Schaarbeek om een einde te maken aan de politieoperaties en om een dialoog aan te gaan met de diensten die zich elke dag inzetten voor een reële controle van de situatie en voor de bescherming van de uitgelsloten personen. Er kunnen gemeenschappelijke oplossingen gevonden worden voor zowel de waardigheid van de migranten, de rust van de lokale bevolking, als de werking van het station, als de efficiëntie van de politie interventies, zonder dat één hiervan een ander in het gedrang brengt.