Schrijf je in op onze nieuwsbrief

De chirurgische teams van Dokters van de Wereld gaan door met opereren in het centraal hospitaal van Port au Prince en in Cité Soleil. Voor de andere medische teams komt het er vooral op aan om in de buitenwijken van Port au Prince te kunnen gaan helpen, vermits bepaalde zones nog steeds geen enkele hulp gekregen hebben.

De chirurgen zijn aan het werk in het centraal hospitaal en verrichten er vooral amputaties. Een honderdtal mensen wacht op een ingreep op de binnenplaats van het hospitaal. Maar sinds vanmorgen kunnen de patiënten ook in het gebouw behandeld worden, vermits ingenieurs verzekerd hebben dat er geen instortingsgevaar meer is.

« Het gerucht dat er buitenlandse medische teams aangekomen zijn moet de ronde gedaan hebben: de gewonden stromen toe in auto’s, op zelfgemaakte brancards of in kruiwagens » zo getuigt ons team. « De lichamen die voor het lijkenhuis lagen zijn weggevoerd, maar de stank blijft overweldigend. De mensen sterven hier temidden van de menigte, die voor het hospitaal wacht onder geïmproviseerde bechuttingen. Het gaat niet enkel om slachtoffers van de aardbeving. » Het medisch team moet een vlugge selectie maken: niet alleen de ergste gevallen, maar ook heel jonge personen krijgen prioriteit. Vanmorgen heeft DvW verschillende kinderen geopereerd.

Jacques, Chirurg DvW « Ik was in Bam in Iran na de aardbeving daar, en ook op de grens tussen Cambodja en Thailand in november 1979. Maar dat is niet vergelijkbaar met wat men hier ziet. Er zijn zo veel mensen om te verzorgen of te amputeren. Er is tekort aan alles, maar vooral aan lopend water en elektriciteit. Als we geen nazorg kunnen geven riskeren sommige mensen die we opereerden een bloedvergiftiging.. De mensen hebben geen voedsel, geen water en geen elementaire hygiëne. Ze hebben geen onderdak meer, slapen op straat en zitten samengepakt. »

Gérard, Chirurg DvW « Het is ontzettend intens werken in het centraal hospitaal, er zijn zo veel mensen die hoogdringend moeten geopereerd worden. Het is hier ook heet, 30 graden in het operatieblok en bijna 40 graden met een schort aan. Het ontbreekt hier aan basisinfrastructuur, zoals lopend water of zelfs sanitair. We hebben wel het geluk om hier terecht te kunnen en onmiddellijk te kunnen samenwerken met een Amerikaanse NGO die al ter plaatse was. Ze hebben voor ons plaats gemaakt in een geïmproviseerde operatieruimte en zijn zeer behulpzaam als we bepaald materiaal tekort komen. De solidariteit tussen de humanitaire hulporganisaties om de deze noodsituatie het hoofd te bieden is zeer groot en dat vereenvoudigt de zaken. »

De verhalen die zij vertellen zijn dramatisch gelijkloped : ze waren thuis toen hun huis instortte.

Madeleine is 4 jaar. Ze woonde met haar ouders in de wijk Dalma, één van de meest getroffen zones. Ze was op het gelijkvloers toen de eerste schokken de drie verdiepingen van het huis deden instorten. Haar ouders waren afwezig, zij waren gaan werken. Een buurman heeft haar van onder het puin getrokken. Ze heeft een been verloren en heeft grote snijwonden ter hoogte van haar wenkbrauw.

Katiana, 13 jaar, is hier in het hospitaal met haar tante ; ze heeft twee gebroken benen en heeft geen nieuws over haar moeder en vader. « Ik kwas buiten ons huis toen de aardbeving begon. Een muur is op mij gestort. Voorbijgangers hebben mij van onder de brokstukken gesleurd en me naar het hospitaal gebracht. Ik kan mijn ouders niet bereiken, de telefoon werkt natuurlijk niet meer en ik kan ook niet terug naar huis. » Haar twee benen moeten dringend geamputeerd worden.

Yolande wacht al 2 dagen tot haar zoontje van 3 kan geopereerd worden. Zijn arm en zijn voet zijn verpletterd. Zij is ontsnapt aan de ramp maar ze vraagt zich af wat ze gaat doen na de operatie van haar zoon. Ze heeft geen familie in de buurt om hem onderdak te geven en er is bijna geen voedsel meer te krijgen.

Thélissa, 7 jaar, heeft een amputie van haar arm ondergaan. Toen ze wakker werd was ze blij om het verzorgingsteam terug te zien en vroeg ons « shampoo om zijden haar te hebben », dus zacht haar, « want mijn haar is zo vuil en zo lelijk ». Ongelooflijk voor dit kleine meisje dat haar moeder in de aardbeving verloren is.