
Migrantengezondheid
Sinds haar oprichting is Dokters van de Wereld zeer begaan met de migrantenproblematiek; deze bevolkingsgroep is inderdaad overal ter wereld uiterst kwetsbaar op het gebied van recht op gezondheid en effectieve toegang tot verzorging. Deze regel geldt ook in Europa. Het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie mag dan al voor elkeen het recht bevestigen te kunnen genieten van medische verzorging, het beperkt dit recht tevens tot de voorwaarden vastgelegd in de nationale wetgevingen en praktijken. Er bestaat dus een grote kloof tussen het algemeen principe van toegang tot gezondheidszorg en de toepassing ervan in het recht van elk land afzonderlijk.
Zo is in de meeste landen van de Europese Unie (EU), de toegang tot verzorging voor vreemdelingen – in het bijzonder vreemdelingen in een onregelmatige situatie – veel beperkter dan voor de inlandse bevolking. In bepaalde landen beperkt de toegang tot verzorging voor deze bevolkingsgroep zich tot levensnoodzakelijke spoedgevallen, in andere landen is deze toegang tot verzorging, zelfs indien hij door de wetgeving is voorzien, de facto beperkt door ingewikkelde procedures. [1]
Verschillende actuele vraagstukken in verband met volksgezondheid (vogelgriep, overdraagbare infectieziekten enz..) tonen de noodzaak aan deze mensen niet door de mazen van het gezondheidsnet te laten glippen, omdat zij, - omwille van hun mobiliteit en de sociale omstandigheden waarin zij leven (of geleefd hebben) - des te kwetsbaarder zijn. Vanuit economisch oogpunt gezien, loopt het gezondheidsbeleid dat de toegang tot de preventie en tot de eerstelijnsgezondheidszorg voor een deel van de bevolking beperkt, voor deze mensen dan ook vaak uit op een opname in het ziekenhuis. Deze opname in het ziekenhuis en het verstrekken van de nodige zorgen blijken meer te kosten dan het opzetten van preventiemaatregelen en eerstelijnszorg.
Als antwoord op deze vraagstukken, hebben de 11 verenigingen van Dokters van de Wereld in Europa [2] een project opgesteld ter bevordering van de toegang tot gezondheidszorg voor asielzoekers en vreemdelingen in onregelmatige situatie in de Europese Unie. Deze pleidooiactie, Huma-netwerk genaamd, wordt gevoerd over 3 jaar in 19 van de 27 Lidstaten van de EU. [3] Op termijn moet zij uitmonden in dwingende communautaire juridische normen op het gebied van gezondheid en de bescherming van ernstig zieke vreemdelingen.
I) Vaststelling
II) Doelstellingen van het Huma-netwerk
Algemene doelstelling
De gezondheid van de asielzoekers en vreemdelingen in onregelmatige situatie in de E.U. verbeteren.
Bijzondere doelstelling
Binnen 3 jaar ten eerste een verbetering bekomen van de toegang tot verzorging voor vreemdelingen in onregelmatige situatie en voor asielzoekers in de E.U. en ten tweede de zwaar zieke vreemdelingen beschermen tegen uitzetting, door het uitwerken en uitvoeren in de lidstaten van dwingende communautaire juridische richtlijn(en).
III. Strategie van het Huma-netwerk
Het Huma-netwerk stelt de oprichting voor van een NGO-net binnen 19 lidstaten van de E.U. Dit net moet gedurende 3 jaar pleidooiacties voeren om erkenning en goedkeuring te bekomen door de E.U.
Het Huma-netwerk spits zich toe op 3 assen:
Verbetering van de inzet, kennis, analysecapaciteit en werkmogelijkheden in netverband van de Europese NGO’s om de toegang tot verzorging te verdedigen voor vreemdelingen in onregelmatige situatie en voor asielzoekers in de E.U.
www.huma-network.org
_
[1] Zie het « Europees onderzoek betreffende de toegang tot verzorging voor personen die leven in een onzekere toestand» van het “European Observatory” voor de toegang tot verzorging opgericht door Dokters van de Wereld, verschenen op 25 september 2007.
[2] Het netwerk van Dokters van de Wereld (delegaties en kantoren) is gevestigd in 11 Lidstaten van de EU – België, Cyprus, Duitsland, Frankrijk, Griekenland, Italië, Nederland, Portugal, Spanje, Verenigd Koninkrijk, Zweden.
[3] De 11 Lidstaten waar Dokters van de Wereld reeds gevestigd is, evenals Oostenrijk, Finland, Hongarije, Polen, de Tsjechische Republiek, Roemenië, Slovenië en in Malta, waar partners zullen aangeduid worden.
[4] De landen van Centraal en Oost Europa, die terzelfdertijd land van vertrek en van onthaal zijn, zijn eveneens transitlanden geworden naar West Europa (bijvoorbeeld Polen voor de Tsjetsjenische migranten) of naar Amerika. In het Zuiden bestaat hetzelfde verschijnsel van kettingmigratie ; daar zijn de Maghreblanden een zone van vertrek en van onthaal, maar vooral een transitzone voor de migratie vanuit de Sub Saharische landen naar West Europa, via Spanje of Italië.





5 laatste infos